Blue Grey Red

 www.mozafar-m.com        

16 آذری دیگر

مظفر محمدی: در آستانه 16 آذر 89 علاوه بر تشدید فقر و تورم و گرانی و حذف یارانه ها، جمهوری اسلامی فضای رعب و ترور و تعقیب و اعدام را در جامعه گسترش داده است. دانشگا ه ها از این قاعده مستثنی نیستند. در سال های اخیر وبه دنبال حمله گسترده به چپ دانشگاه و بخصوص دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب، تعرض به دانشجویان با دستگيرى، تعقيب، اخراج و فراخواندن به كميته هاى انضباطى ادامه داشته است. همچنین، همزمان با تعرض رژیم به چپ، جناح راست جنبش دانشجویی با عروج جنبش سبز دست بالا پیدا کرد.
با گذشت مدت زمانی کوتاه، اکنون دیگر آشکار شده است که جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی و 16 آذر هیچ وجه تشابه و اشتراکی با جنبش سبز ندارد. در دعواهاى جناحى درون رژيم هر اتفاقی بيافتد، آنها به قول خودشان با هم تعامل كنند يا تقابل، برای چپ و توده دانشجويانى كه خواهان جامعه اى آزاد، انسانى و برابر هستند، ١٦ آذر در تداوم، روز قدس، نماز جمعه و يا تاسوعا و عاشورا نبوده و نيست.

16 آذر روز اعتراض دانشگاه به استبداد و تبعيض و نابرابرى است. در نتيجه دو گرايش و جنبش در دانشگاه ها، دو سیاست و دو نگاه متفاوت دارند.
دفاتر تحكيم وحدت، ليبرال ها و ناسيوناليست ها، تلاش می کنند، ١٦ آذر را در ادامه جنبش سبز قرار داده و در نتيجه اگر تحركات دانشگاه ها در دست آن ها باشد آن را در خدمت سنت خود كه جنبش اصلاحات است بكار مى گيرند.
اما چپ در دانشگاه ها جواب ديگرى دارد. اين چپ اكنون صاحب يك پيشينه و يك سنت اجتماعى و انسانى است. سنت و تجربه اى كه در نتيجه تلاش و مبارزه سياسى و اجتماعى راديكال در چند سال اخير به دست آمده است. سنتى كه جناح راست در دانشگاه ها را در يك برهه زمانى معين به حاشيه رانده و پرچم آزادى، برابرى را در دانشگاه ها بر افراشته است.
جنبش سبز و نمايندگانش در دانشگاهها در صدد خاك كردن اين پرچم و احياى مجدد راست روى، اصلاحگرايى و ليبراليسم و ناسيوناليسم در دانشگاهها است. اما در همان حال، سايه جنبش آزاديخواهى و برابرى طلبى در دانشگاه ها بر سر این گرایشات بورژوایی، دولتی و نیمه دولتی سنگينى مى كند. هم جناح حاكم و هم جناح اصلاح طلب، سنگينى سايه اين شبح را احساس مى كنند. دولت احمدى نژاد خوب مى داند كه اگر فعالين چپ را در دانشگاه ها زده است، اما پرچم، سنت و خواست آزادى، برابرى، "دانشگاه پادگان نيست"، "نه به آپارتايد جنسى" و خواست رفاه و خوشبختى براى مردم زحمتكش را نتوانسته ونمى تواند به سادگى از فضاى دانشگاه ها و جامعه محو كند. پيام آزادى، برابرى پيام دانشجويان چپ، پيام طبقه كارگر آگاه و پيام ميليون ها زن و جوان خواهان زندگى بهتر است.
از طرف ديگر همين پيام و همين سنت، رمز اتحاد چپ در دانشگاه ها هم هست. اگر دانشجويان چپ، آزاديخواه و برابرى طلب به اين تجربه وسنت خود متكى شوند، بايد بتوانند علاوه براينكه دست كل فعالين چپ را در دست هم مى گذارند، در همان حال فرصت و شانسى به توده وسيع دانشجويان چپ و آزاديخواه كه منفعتى در تداوم سركوب سياه و تداوم جنبش سبز اصلاح طلبى ندارند، مى دهند كه جلو بيايند و دور جنبش و پرچم و خواست هاى خود حلقه بزنند.
اگر چپ در دانشگاه ها نتواند خود را براي مصافى جدى عليه استبداد و عليه اصلاح گرايى آمده كند واگر ماشين سركوب امكان هر گونه ابراز وجودى را از آن بگيرد، مسلم است كه جنبش سبز در دانشگاه ها و بيرون آن، نه توانايى مقابله با استبداد را دارد و نه اساسا رسالتش حذف استبداد و كسب آزادى، برابرى است. جنبش سبز خواستار اصلاحاتى در جمهورى اسلامى به نفع خود است. نه درد كارگر، درد او است و نه زندگى مردم زحمتكش و زنان اسير آپارتايد جنسى امر آن.
در حالی که نمایندگان جنبش سبز که از جناح مقابل شکست خورده است، در آستانه 16 آذر 89 شبنامه فراخوان پخش می کنند، تنها شانس هر گونه پيشروى ديگر، تلاش گسترده دانشجویات چپ برای جمع آوری و بازسازی صفوف آزاديخواهى و برابرى طلبى و سازماندهی نیروی خود است. اين مصافى آسان نخواهد بود. اما هر اندازه پيشروی در آن، نقطه عطف ديگرى در جنبش دانشجویی بویژه و برای كل جامعه بطور کلی خواهد بو
جمهوری اسلامی در تقلای مدامی است تا امکان هر گونه پيشرفت و دستاوردى را به زور بگیرد، اما پیام آزادی و برابری که به وسعت جامعه گسترده شده است را نمیتواند از صحنه داتشگاه ها بزداید.
در دانشگاه های کردستان هم ناسیونالیست ها تلاش کرده و می کنند تا هر گونه تحرک واعتراض دانشجویی را به کیسه برادران سبز خود بریزند. این تلاش ها را باید با اتحاد صففوف چپ دانشجویی خنثی کرد.
این تلاش را نمیتوان با پخش شبنامه و یا در سنت شکست خوردگان اصلاح طلب به سرانجام رساند. درشرایط کنونی و در فضای ترور و ارعابی که رژیم و عوامل و نوکرانش در قالب جریانات مذهبی وباند سیاهی در کردستان به راه انداخته اند، محافل دانشجویان چپ و آزادیخواه و برابری طلب، می بایست صفوف خود را فشرده تر کرده و ابتکار عمل را به دست بگیرند. در توازن قوای کنونی که رژیم در کمین نشسته و به هر بهانه ای به تعرض دست می زند، بهترین ابتکار عمل، جمع آوری نیروی چپ حول سنت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب و بار دیگر دست بالا پیدا کردن چپ در دانشگاه ها است.
در حالی که ناسیونالیست ها امید خود به شرکت در قدرت و آویزان شدن به جنگ جناح های رژیم را از دست داده اند، امکان عروج مجدد چپ و تحکیم وگسترش صفوف آن وجود دارد. در 16 اذری دیگر که در پیش است، تلاش برای بازگشت به سنت چپ وسنت داب و اتحاد و همدلی و فشرده کردن این صف، یک پیشروی است که می تواند در تحولات آتی نقش موثر خود را برای شکستن سد اختناق و سرکوب وارعاب، بازی کند.
آذر ٨9

ویدئوهای منتخب

چه گوارا که بود ؟

Click to download in FLV format (105.27MB)

دغدغه های یک سازمانده کمونیست - 1

Click to download in FLV format (120.28MB)

دغدغه های یک سازمانده کمونیست - 2

Click to download in FLV format (100.05MB)

دغدغه های یک سازمانده کمونیست - 3

Click to download in FLV format (100.05MB)

 آرشیو کامل ویدئوها

ایمیل تماس